क्रिसमसमा परमेश्वरमा जीवनको साँचो अर्थ खोजौँ

हरेक उत्सवको समयमा—विशेष गरी क्रिसमसमा—हाम्रो वरिपरि सजावट, रंगीन बत्ती, तारा, मैनबत्ती र विभिन्न प्रतीकहरू देखिन्छन्। सडक झिलिमिली हुन्छन्, घरहरू उज्यालिन्छन्, र वातावरण उत्सवमय बन्छ। यी बाह्य सजावटहरू सुन्दर र आकर्षक भए पनि, यी नै सन्देशको केन्द्र होइनन्। जब हामी सजावट र प्रतीकहरूको अर्थ खोज्नमै सीमित हुन्छौँ र परमेश्वरमा आफ्नो जीवनको अर्थ खोज्न बिर्सन्छौँ, त्यहीँबाट समस्या सुरु हुन्छ—त्यो परमेश्वर जसले तपाईं र मेरो निम्ति आफैँ आउनुभयो।

सजावटले प्रेरणा दिन सक्छ, तर जीवन परिवर्तन गर्न सक्दैन। बत्तीले वरिपरि उज्यालो पार्न सक्छ, तर मानिसको हृदयको अन्धकार हटाउन सक्दैन। प्रतीकहरूले महान् सत्यतर्फ इङ्गित गर्छन्, तर ती सत्य आफैँ होइनन्। जब विश्वास केवल बाहिरी प्रदर्शनमा सीमित हुन्छ, त्यसले आफ्नो शक्ति गुमाउन थाल्छ। परमेश्वर संसारमा यसकारण आउनुभएको होइन कि मानिसहरूले प्रतीकहरूमा विवाद गरून्, तर यसकारण आउनुभयो कि बिगरिएको जीवनहरू पुनःस्थापित होउन्, हराएकाहरू भेटिन, र मानिस परमेश्वरसँग मेलमिलापमा आउन्।

येशू ख्रीष्टको जन्म केवल सजावट गर्ने एउटा घटना होइन; यो मानव इतिहासमा परमेश्वरको प्रत्यक्ष हस्तक्षेप हो। परमेश्वरले टाढाबाट सन्देश मात्र पठाउनुभएन—उहाँ आफैँ आउनुभयो। उहाँ मानव पीडा, कमजोरी र सीमिततामा प्रवेश गर्नुभयो। दरबारमा होइन, गोठमा जन्मिएर ख्रीष्टले देखाउनुभयो कि जीवनको अर्थ बाहिरी चमक, हैसियत वा परम्परामा होइन, परमेश्वरसँगको सम्बन्धमा छ। देहधारण (Incarnation) ले जीवनको सबैभन्दा गहिरो प्रश्नको उत्तर दिन्छ—“म किन यहाँ छु?” यसको उत्तर प्रतीकमा होइन, मुक्तिदातामा छ।

धेरै मानिसहरू जीवनको अर्थ परम्परा, दर्शन, सफलता, धर्म वा उत्सवमा खोज्छन्। तर जब जीवनमै उद्देश्य हुँदैन, सबैभन्दा सुन्दर उत्सव पनि खोक्रो लाग्छ। क्रिसमसको सजावट केही दिनमै हटाइन्छ, बत्ती निभ्छन्, गीतहरू रोकिन्छन्—तर आत्माले पहिचान, क्षमा, आशा र अनन्तताबारे प्रश्न सोधिरहन्छ। यी प्रश्नहरूको उत्तर केवल परमेश्वरले दिन सक्नुहुन्छ, किनकि उहाँ नै जीवनका सृष्टिकर्ता हुनुहुन्छ। ख्रीष्टमा आएर परमेश्वरले मानव जीवनको साँचो मूल्य र दिशालाई प्रकट गर्नुभयो।

परमेश्वरमा जीवनको अर्थ खोज्नु भनेको बाहिरी प्रदर्शन होइन, भित्री आत्मपरीक्षण हो। यसले हाम्रो हृदय, प्राथमिकता र परमेश्वरसँगको सम्बन्ध जाँच्न बोलाउँछ। येशू मानिसको संस्कृतिलाई सजाउन आउनुभएन; उहाँ मानिसको हृदय उद्धार गर्न आउनुभयो। उहाँले प्रतीकहरूको प्रशंसा गर्न होइन, आफूलाई पछ्याउन निमन्त्रणा दिनुभयो। उहाँको आह्वान सरल तर गहिरो थियो—मन परिवर्तन गर, विश्वास गर, परमेश्वरलाई प्रेम गर र मानिसलाई प्रेम गर। यहीँबाट जीवनले आफ्नो साँचो अर्थ पाउँछ।

जब हामी प्रतीकहरूमा मात्र केन्द्रित हुन्छौँ, मुक्तिदातालाई गुमाउने खतरा हुन्छ। जब हामी बत्ती र सजावटमा विवाद गर्छौँ, हामी संसारको ज्योति येशू ख्रीष्टलाई बिर्सन्छौँ। ख्रीष्ट मौसमी व्यक्तित्व हुन आउनुभएन; उहाँ जीवनका प्रभु हुन आउनुभयो। उहाँको उपस्थितिले दुःखमा अर्थ, कमजोरलाई गरिमा, पापीलाई क्षमा र मृत्यु पारिको आशा दिन्छ। यस्तो कुरा कुनै सजावटले दिन सक्दैन।

त्यसकारण, हाम्रो उत्सवले हामीलाई भित्रतिर र माथितिर—परमेश्वरतर्फ—डोर्‍याओस्। बत्तीले केवल सुन्दरता होइन, अन्धकारमा चम्किने संसारको ज्योतिको सम्झना गराओस्। प्रतीकहरूले विवाद होइन, भक्ति उत्पन्न गरून्। सबैभन्दा महत्वपूर्ण कुरा, परमेश्वरमा आफ्नो जीवनको अर्थ खोजौँ—किनकि हामी मूल्यवान् थिएनौ तर उहाँले तपाईं र मलाई यति मूल्यवान् ठान्नुभयो कि आफैँ आउनुभयो।

जब जीवन परमेश्वरमा जरा गाडिन्छ, तब उत्सवहरूमा गहिराइ आउँछ। उहाँ बिना, सबैभन्दा चम्किला बत्तीहरू पनि खाली हुन्छन्। सन्देश स्पष्ट छ—सजावटमै नरोकिनुहोस्, अझ गहिरो जानुहोस्। परमेश्वरलाई खोज्नुहोस्। उहाँमै जीवनको साँचो अर्थ छ।